Nasza odpowiedź jest jednoznaczna.
Tak, dla aktywności fizycznej! Każdy z nas doskonale wie, że ruch to zdrowie. Ale czy wiecie dokładnie, co to znaczy?
Ślub – wspaniała ceremonia, wesele – wspaniała zabawa, cała uroczystość to niezapomniane chwile, do których wracamy przez całe życie. Czy warto ryzykować, stresować się, a potem myśleć o pierwszym tańcu, jak o czymś, co mogliśmy zrobić lepiej. Naszym zdaniem, ale przede wszystkim mało wprawionym w tańcu nowożeńcom – zdecydowanie nie.
Nie ryzykuj, nie panikuj – pierwszy taniec może być wspaniałą przygodą
Od zawsze i z delikatną zazdrością patrzyłeś na roztańczonych aktorów z filmy Dirty dancing? Dziś, to ty możesz wcielić się w rolę głównej pary tego ponadczasowego musicalu. Wystarczy, że udasz się na spotkanie z instruktorem tańca, przedstawisz swoje pomysły, opowiesz o obawach, a przede wszystkim pozwolisz, by ocenił Twoje umiejętności.
Spokojnie to instruktor, po całej analizie i rozmowie z parą, ułoży odpowiednią choreografię. Nie pozwoli, żebyś wykonywał układ, któremu nie podołasz. Choć, jak mawiają: trening czyni mistrza. Twoje zaangażowanie oraz chęć współpracy pozwoli na wprowadzenie dodatkowych elementów układu, które wprawią w zachwyt mamę, babcię i znajomych kolegów z pracy.
Znaczenie ma również muzyka – choć w przypadku jej wyboru możesz liczyć na instruktora, to dobrze jest samemu odszukać ukochane utwory. Być może, na ulubionej playliście znajdzie się piosenka, z którą macie wyjątkowe wspomnienia np. z pierwszej randki, udanych wakacji lub imprezy. Warto dobrze wybrać ten utwór, z którym się utożsamiamy.
Czy każdy może skorzystać kursu przedweselnego nauki tańca?
Oczywiście, że tak. Grunt to dobre nastawienie, chęci i odrobina czasu. Standardowy trening trwa około 60 minut. Już po pierwszej lekcji prawdopodobnie opanujesz kilka podstawowych kroków. Po cyklicznych spotkaniach przestaniesz się martwić swoimi kompleksami w tańcu. A co więcej, w przyszłości również chętniej udasz się na parkiet.
Nauka tańca to umiejętność, która doda Ci pewności siebie także w wielu innych sytuacjach. Lepiej poczujesz się podczas imprez rodzinnych oraz z przyjaciółmi. Nauczysz się poruszać z klasą i w rytm muzyki, a także prawidłowo dobierać taniec do muzyki.
Jeśli marzysz o tym, by goście weselni jeszcze długo po uroczystości wspominali Twój pierwszy taniec to koniecznie skorzystaj z wiedzy i umiejętności fachowca – czyli instruktora tańca. Wskazówki, wiedza, ale także ważne porady o podejściu do tańca pomogą Ci w zmniejszeniu stresu, zbudowaniu pewności siebie i wyeliminowaniu błędów. Ważne, żeby ten wymarzony dzień śluby odbył się bez wpadki, zwłaszcza już na początku imprezy.
Organizacja idealnej imprezy weselnej to poważne zadanie, stań na jego wysokości i pokaż, że jesteś profesjonalny!
W średniowieczu taniec rytualny przekształcił się w taniec ceremonialny, będący elementem obchodów świąt religijnych. Pierwowzorami późniejszych tańców średniowiecznych były tańce wojenne, obrzędowe, weselne i pogrzebowe. Te obrzędowe formy tańca przeistoczyły się z czasem w ludowe. U schyłku średniowiecza najbardziej rozpowszechnione stały się tańce dworskie (pochodzące z tańców ludowych), które dzięki wytwornej estetyce ewoluowały w widowiska uświetniające uczty, turnieje i imprezy towarzyskie.
Rzeczywisty rozkwit stylu tańca klasycznego można odnaleźć w okresie renesansu. Zwrot tej epoki ku starożytności na nowo podniósł rangę tańca. Kultura taneczna stała się kulturą elitarną, którą rozwijali przedstawiciele uprzywilejowanych warstw społecznych. Na francuskim dworze królewskim zapraszano włoskich baletmistrzów, którzy popularyzowali balet. Premiera pierwszego baletu dworskiego – Cyrce – Balet Komiczny Królowej odbyła się w 1581 r w Luwrze. Na szczególną uwagę zasługują dwie postacie tej epoki: Pierre Beauchamps, który usystematyzował pięć pozycji nóg, a także Jean-Georges Noverre – twórca baletu z akcją, ukierunkowanego na precyzyjne przekazywanie treści i emocji za pomocą ruchu. Szczególną uwagę zaczęto zwracać na piękno linii ciała, gesty, płynność ruchu, wykręcenie stóp w odpowiednich pozycjach, ułożenie głowy i dłoni względem siebie[1].
W dobie romantyzmu nastąpił intensywny rozwój baletu klasycznego. W widowiskach dążono do zatarcia granicy między światem realnym i nierzeczywistym. Tancerka wyniesiona do roli primabaleriny miała grać niespełnioną miłość, która poprzez taniec na palcach stóp (puent) i niewielki kontakt z podłożem wydawała się zwiewną i nieziemską osobowością. Za pierwszy balet romantyczny uważa się Sylfidę Filippa Taglioniego, a za jeden z najważniejszych Giselle. W tym okresie światową stolicą tańca stałą się Rosja, a reformatorem tej dziedziny Marius Petipa. Połączył sposoby nauczania szkoły włoskiej i francuskiej, tworząc styl szkoły rosyjskiej. Ustanowił również nową koncepcję – balet divertissement – z ustaloną kolejnością scen tanecznych. Najwybitniejszymi tancerkami romantycznymi były Maria Taglioni, Fanny Elssler i Carlotta Grisi[2].
Największy rozkwit tańca nowoczesnego przypada na okres wieku XX. Wychodząc ze sztucznie narzuconych schematów tańca klasycznego artyści chcieli pokazać, iż taniec może być wolnością, swobodną ekspresją, połączeniem z naturą. Nie musi być lekki, ładny, ani przyjemny dla oka, ale musi wzbudzać ciekawość i zmuszać do myślenia. Wpływ na rozwój tego stylu miało kilka wyjątkowych osobowości z środowiska tanecznego, które zawsze będą ikonami i stanowiły źródło natchnienia oraz inspiracji dla tancerzy i choreografów na całym świecie. Artyści pragną być indywidualnościami, zaznaczyć swoja obecność w świecie. Poszukują własnej drogi w doświadczeniach, wewnątrz siebie. Mają nieprzeciętną wrażliwość, którą chcą przekazać poprzez ruch. Talent taneczny wiązał się z innymi zdolnościami: muzycznymi, a w znacznej mierze plastycznymi. Kształt, światło, przestrzeń, natura były natchnieniem i przyczyniały się do tworzenia niezwykłych dzieł artystycznych[3].
Prekursorką myśli o odrzuceniu zasad na rzecz swobody i wolności tańca była Isadora Duncan (1877-1927). Mówiono, iż czerpała inspiracje ze starożytnej Grecji, pociągały ją majestatyczne i pełne gracji pozy oraz patetyczny styl tamtego czasu. Stwierdziła „„Prawdziwy taniec jest wyrazem jasności. Jest kontrolowany przez głęboki rytm ludzkich emocji (…) Grecy rozumieli bezustanne piękno ruchu, który wznosi się, rozprzestrzenia, kończy wraz z obietnicą odrodzenia. Taniec, to rytm wszystkiego, co umiera, by żyć ponownie; to odwieczne wschodzenie słońca (…) Nie wymyśliłam swojego tańca. Istniał już przede mną, lecz spoczywał jakby w uśpieniu. Po prostu go odkryłam i obudziłam”[4].
Niemniej jednak sama Duncan twierdziła, iż w swoim stylu dąży do pełnej swobody i połączenia z naturą. Wyrażała niepowtarzalną osobowość, objawiającą się przede wszystkim niezwykłym talentem, ale również odwagą w kreowaniu nowego stylu. Jej styl dążył do przedstawienia naturalnego piękna wyrażanego poprzez skupienie się na swoim wnętrzu. Była twórcą tak zwanego „tańca wyzwolonego”. Polegał on na pewnej swobodzie twórczej oraz improwizacji. Dążyła do powrotu do natury, odnalezienia swojego człowieczeństwa poprzez ruch, kreowaniu świadomości jednostki oraz odnajdowania radości ze swojego ciała. Nie traciła czasu na zbędną technikę. Ruchy były wykonywane intuicyjnie. Taniec łączyła ze sztuką rzeźby i plastyki. Często zastygała w jakiejś pozie na dłuższy czas, aby pokazać, iż samo bycie na scenie też wiele znaczy, jeśli umie się pokazać jakąś figurę w odpowiedni sposób. Za motyw obrała sobie linie falistą. Uważała, że wszystko na świecie płynie, przybiera formę linii lub fali. Dała podstawy do tańca współczesnego, pokazując iż można pozostać niezależnym tancerzem, a jednocześnie tworzyć coś wyjątkowego. Stała się inspiracją dla wielu artystów. Nie chodziło jej o wskrzeszenie tańca antycznego, a bardziej o oddanie teraźniejszości, odzwierciedleniem czasu, w którym żyjemy, musi być wyrazem naszych uczuć i przeżyć. Dużo podróżowała i czerpała inspiracje z miejsc oraz doświadczeń osobistych. Większość jej spektakli była występami solowymi. Z czasem wykształciła sobie na tyle silny charakter, aby nie ulegać wpływom żadnych ludzi. Zaczęła polegać na swoim talencie i podążała za swoją pasją[5].
Szczególny wkład miała także Marta Graham. Stworzyła niezwykle dynamiczny styl tańca. Przeobraziła taniec klasyczny i powołała do życia zarówno słownictwo, jak i metodykę określaną jako modern dance. Nowy styl bazował na pracy przestrzeni i z przestrzenią, uczy wykorzystywania jej. Podstawowym elementem charakterystycznym jest „contraction” (napięcie), „release” (rozluźnienie).[6] W swoim tańcu stosowała techniki upadku i wstawania, a także unoszenia się w siadzie i na stojąco. Graham kładła nacisk na ruch uwalniany przy świadomym oddechu. Obecnie stanowi podstawowy składnik w nauczaniu tańca współczesnego we wszystkich szkołach i ośrodkach tańca na całym świecie. Założenia tego stylu opierają się na docenianiu indywidualności i swobody ekspresji każdego człowieka[7].
Podobnie jak Isadora Duncan zamiłowanie do sztuki greckiej wykazywał wielki artysta Michaił Fokin. Współpracował i tworzył choreografie dla baletów Rosyjskich. W roku 1905 założył tak zwaną Acis et Galathe. Rozbił starą konstrukcję baletu i odrzucił wprowadzone przez Petipę schematy. W swoich zapiskach odnotował, że Isadora Duncan wywarła na nim olbrzymie wrażenie i była dla niego inspiracją aby dokonać zmian w stylu klasycznym[8]. Jedną z innowacyjnych zmian wprowadzonych przez Fokina był spektakl jednoaktowy, którego idea zachowała się do dnia dzisiejszego. Promował minimalizm oraz podobnie jak Duncan powrót do natury. Okres działalności Fokina był mocno krytykowany za dokonywane zmiany i doprowadził do marginalizowania tańca klasycznego.
W pierwszych dziesiątkach lat naszego stulecia dokonywał się proces formowania się zarówno modelu niezależnego zespołu baletowego, jak i nowej koncepcji widowiska tanecznego, leżącej u podstaw współczesnego baletu drugiej połowy XX wieku[9]. Nie sposób ominąć osoby Polaka Wacława Niżyńskiego, który odcisnął swoje piętno na tańcu klasycznym i współczesnym. Do dnia dzisiejszego fascynuje licznych artystów, psychologów oraz lekarzy. Jego talent nie był do końca doceniony. Stworzył takie kompozycje jak: „Popołudnie fauna” (1912), „Święto wiosny”(1913), „Gry „(1916), Choreografie nie były odbierane entuzjastycznie przez publiczność, nie rozumiano przekazu jaki niósł za sobą jego taniec. Jego styl odbiegał od tradycyjnego, lekkiego ruchu, do którego była przyzwyczajona publiczność. Jego ruchy były kanciaste, ostre i przerywane, ruchy odśrodkowe, wyglądające na nieskoordynowane, ciężkie zgodne przede wszystkim z partyturą rytmiczną baletu[10].
Kolejnymi przedstawicielami tego nurtu tanecznego byli Rudolf Laban i Mary Wigman, którzy stworzyli swoje niepowtarzalne style. Ruch był dla nich źródłem eksperymentu i poszukiwania siebie. Nowy trend określono mianem tańca wyrazistego, który powstał w Niemczech w latach 1910-1930. Nazywany często tańcem wolnym, bądź wyzwolonym. Głęboko powiązany z rozwijającym się wtedy kierunkiem sztuki zwanym ekspresjonizmem. Dlatego spotykamy się również z nazwami „tańca ekspresyjnego” lub „tańca ekspresjonistycznego”. Natomiast Mary Wigman do określenia stylu używała słowa taniec absolutny. Artystka uważała się za kapłankę, a taniec był dla niej czymś sakralnym. Tancerki zaś były dziewicami. Jednak jej celem nie było ukazanie ich kobiecości, a wręcz przeciwnie miały być one tworami bezcielesnymi. Jej taniec nie miał znamion ani kobiecości, ani też męskości, miał być uniwersalny. Mary Wigman w swojej twórczości korzystała również z teorii Labana, który analizując ruch, wyznaczył trzy podstawowe typy: pchnięcie, wymach i naprężenie w połączeniu z impulsem. Uznał, że źródło ruchu tkwi w centrum ciała. Stworzył system zwany kinetografią, czyli zapis ruchu ludzkiego ciała za pomocą znaków na pięciolinii z zachowaniem podziału miarowego i taktowego muzyki.
Nowy rozdział rozwoju tańca w Europie rozpoczęła Pina Baush (1940-2009), która stworzyła teatr tańca. Utworzyła Thanztheater Wuppertal. Jej spektakle były innowacyjnymi przedsięwzięciami. Artystka obserwowała życie codzienne i ze zwykłych zdarzeń tworzyła przedstawienia. Skutecznie łączyła groteskę z sytuacjami poważnymi. Charakterystyczne było wychodzenie granie do widzów. Jej spektakle oscylowały na granicy aktorstwa i tańca. W spektaklach zauważymy elementy kabaretu, rewii oraz happeningu. Często tematem jej spektakli były relacje między kobietą a mężczyzną[11].
Wraz z szybkim wzrostem i rozwojem miast, przemysłu i wielkimi wynalazkami technicznymi dokonało się w początkach XX w. przekształcenie stylu życia, obyczajów, form rozrywek, pojawiły się nowe tańce towarzyskie o znaczeniu funkcjonalnym, dające łatwą rozrywkę fizyczną i odprężenie po wyczerpującej, nerwowej pracy[12].
Pierwsze nowe formy taneczne zrodziły się w Ameryce wraz z rozpowszechnieniem muzyki jazzowej. Tak zrodził się taniec towarzyski. Artystyczny ruch tańca towarzyskiego – w przeciwieństwie do tańca na co dzień – przejawia się w organizowaniu współzawodnictwa artystycznego w formie konkursowej i ma na celu stałe i ogólne podnoszenie kultury tanecznej. Ponieważ turnieje tańca towarzyskiego odbywają się publicznie, propagują one szerokiemu ogółowi piękno i korzystne strony jednolitej formy tanecznej. Dzisiaj, w dobie telewizji, potężnego środka masowego przekazu, mogą one kształtować smak artystyczny i poczucie piękna milionów odbiorców. Także w Polsce[13].
Kontynuując drogę odrzucania sztywnych reguł i zasad powstał taniec nowoczesny w latach 50. XX wieku. Największą wartością tego tańca są ludzkie emocje i sposób ich wyrażenia, poszukiwanie oddechu w nowych formach. W tańcu nowoczesnym można dostrzec elementy jazzu, tańca klasycznego, stepowania itp. Istnieje wiele stylów tańca nowoczesnego, m. in.: new style, disco dance, dancehall. afro dance, breakdance, street dance, funky. W tym zbiorze wielu technik tańca liczy się ruch improwizowany, dynamiczny i silny. Jest to dziedzina, która nieustannie się rozwija.
W nowoczesnych systemach edukacji już dawno postawiono na rozwój odkrywczej postawy wśród dzieci, dlatego powstał taniec kreatywny. Jest jakby preludium do wejścia w technikę moderowaną. Najlepiej będzie się sprawdzał w nauczaniu początkowym wśród dzieci. Daje początek pracy z ciałem, z przestrzenią i przede wszystkim uczy wyrażania się oraz poszukiwania swoich naturalnych odruchów i spontaniczności, które muszą znaleźć ujście wśród najmłodszych. Rozwija wyobraźnię, kształtuje świadomość czasu oraz siły. Dzieci ucząc się, nabierają akceptacji swojego ciała, umiejętności współpracy w grupie a nade wszystko dyscypliny i motywacji do pracy nad sobą. Przyzwyczajają się do czynności fizycznych, dzięki czemu nabierają pozytywnych nawyków co, będzie procentować w ich dorosłym życiu nawet jeśli nie będą wiązać swojej przyszłości z tańcem. Taniec współczesny wyraża się w kilku istotnych cechach na które warto zwrócić uwagę:
[1] Z. Czechlewska, Historii tańca, Wydawnictwo SBM, Warszawa 2018, s. 22.
[2] T. Wysocka, Dzieje baletu, PIW, Warszawa 1970, s. 16-25.
[3] B. Siedlecka, W. Biliński, Taniec w edukacji dzieci i młodzieży, Wydawnictwo AWF we Wrocławiu 2003, s. 121.
[4] P. Kurth, Isadora Duncan, Świat Książki, Warszawa 2004, s. 32.
[5] D. Koziełło, Taniec i psychoterapia, KMK Promotions, Poznań 2002, s. 87.
[6] B. Siedlecka, W. Biliński, Taniec w edukacji dzieci i młodzieży, Wydawnictwo AWF we Wrocławiu 2003, s. 121.
[7] A. Kiełbawska, Kroki zawsze przychodziły skądinąd, http://www.teatry.art.pl/n/czytaj/fmk/16474
[8] T. Wysocka, Dzieje baletu, PIW, Warszawa 1970, s. 155.
[9] I. Turska, Krótki zarys historii tańca i baletu, PWM, Kraków 1983, s. 207.
[10] I. Turska, Krótki zarys historii tańca i baletu, PWM, Kraków 1983, s. 201.
[11] A. Rembowska, Teatr Tańca Piny Bausch. Sny i Rzeczywistość, Warszawa 2009.
[12] I. Turska, Krótki zarys historii tańca i baletu, PWM, Kraków 1983, s. 328.
[13] M. Wieczysty, Tańczyć każdy może, Wydawca, Warszawa 2006, s. 309.
[14] B. Siedlecka, W. Biliński, Taniec w edukacji dzieci i młodzieży, Wydawnictwo AWF we Wrocławiu 2003, s. 120.
[15] T. Wysocka, Dzieje baletu, PIW, Warszawa 1970, s. 145.
Opracowanie artykułu: Agnieszka Cichocka, Damian Miłosz

Ten utwór jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0 Unported.
Taniec jest obecnie coraz bardziej popularnym sposobem na to, by aktywnie spędzać czas wolny. Dzięki wciąż rosnącej różnorodności wśród stylów tanecznych, każdy, niezależnie od wieku, poziomu sprawności fizycznej i wykonywanego zawodu, może znaleźć ten, który sprawi mu frajdę, pomoże się rozwijać. W związku ze zwiększonym zainteresowaniem klientów, rośnie również liczba szkół tańca oraz trenerów. Jak rozpoznać wśród nich tych, którzy wykonują swoją pracę lepiej od innych?
Jak wiemy z doświadczenia szkoły, najważniejszą cechą jest umiejętność stworzenia na sali takiej atmosfery, za którą kursanci będą tęsknić już po opuszczeniu szkoły. Ludzie cenią takiego trenera, który lubi uczyć i zaraża pozytywną energią. Przychodzą bowiem na zajęcia przeważnie w ramach relaksu, odskoczni od codzienności, po ciężkim dniu na uczelni, czy w pracy. Potrze
bują ruchu, ale i porządnej dawki optymizmu. Najbardziej cenią sobie więc takich instruktorów, którzy potrafią rozbawić, podnieść na duchu i pomóc naładować baterie.

Kluczową kwestią są oczywiście doświadczenie, osiągnięcia w dziedzinie tańca, a także stosowne kwalifikacje do tego, by nauczać innych. Odpowiednie uprawnienia, ukończony kurs instruktorski dają pewność, że zajęcia będą prowadzone w sposób merytoryczny i wartościowy. Zwykle osoby na tym stanowisku kierują się ogromną pasją do tańca. Niesie to w efekcie korzyści wobec kursantów. Praca wykonywana z sercem ma znacznie więcej walorów niż ta, której podejmujemy się wyłącznie dla pieniędzy. Jeżeli dodatkowo trener może się pochwalić własnymi osiągnięciami, nagrodami, wygranymi zawodami, świadczy to ojego profesjonalizmie i umiejętnościach.
Wiedza, zdolności, kwalifikacje i optymizm muszą jeszcze zostać wsparte przez właściwe podejście do kursantów i kilka cech charakteru, które powinien posiadać dobry trener. Są to: cierpliwość, spokój i opanowanie. Na sali powtarzają się często te same pytania, ludzie popełniają te same błędy, nawet ci, którzy już zostali poinstruowani. Zadaniem instruktora jest dbanie przede wszystkim o bezpieczeństwo, zatem na każdych zajęciach musi on zwracać baczną uwagę na to jak ćwiczenia są wykonywane, tłumaczyć i poprawiać do skutku. Praca trenera wiąże się ze stresem i presją, jak każda praca z ludźmi.

Jest bardzo wiele przyczyn otyłości. Mogą one mieć charakter genetyczny i poza genetyczny. Za najczęstsze przyczyny uważane są jednak nieprawidłowy sposób odżywiania oraz niewłaściwy styl życia nie tylko samego dziecka, ale także jego rodziców czy opiekunów. Dzieci odżywiają się w coraz gorszy sposób, a efektem tego jest rosnące spożycie produktów i potraw będących bogatym źródłem cukru, soli, tłuszczu. Prawdziwą katastrofą są coraz chętniej spożywane przez dzieci obiad typu fast food, które są prawdziwą bombą kaloryczną, która jednocześnie nie zapewnia odpowiedniej ilości energii. Jednak nie tylko niewłaściwe nawyki żywieniowe sprawiają, że dzieci mają nadwagę. Problemem jest brak ruchu. Siedzący tryb życia jest przez dzieci praktykowany jednakowo w szkole jak też w domu. Coraz mniejsza liczba dzieci uprawia sport lub jakąkolwiek aktywność fizyczną. Dziecko spędzające większość wolnego czasu przed telewizorem lub ekranem monitora nikogo już nie dziwi. Tymczasem to właśnie ruch jest najskuteczniejszym sposobem walki z otyłością.

Dlatego właśnie w opracowanym niedawno Europejskim Planie Przeciwdziałania Otyłości Dziecięcej znalazły się zalecenia, aby podjąć działania zachęcające do aktywności fizycznej. Sama aktywność fizyczna nie musi tu oznaczać konieczności uprawiania określonej dyscypliny sportowej. Doskonałym sposobem na zrzucenie nadliczbowych kilogramów jest na przykład taniec. Ten sprzyja utrzymaniu dobrej kondycji. Regularny taniec sprawia, że nie mamy problemów z nadwagą i jesteśmy sprawni fizycznie. Pozwala też rozładować nadmiar energii i rozładować wszelkiego rodzaju stres. Taniec pozwala nam na zużycie dużo większej ilości energii niż nawet niektóre dyscypliny sportowe. Udoskonala koordynację ruchową i sprawia, że dziecko zyskuje niezwykłą kondycję. Taniec jest bowiem aktywnością wyczerpującą i jako taki doskonale nadaję się na „metodą odchudzającą”. Dodatkowo tańczenie jest dużo ciekawsze i mniej męczące dla małego dziecka niż tradycyjne metody zrzucania kilogramów. Tańcząc, zapobiegamy otyłości profilaktycznie i robimy to niejako dodatkowo. W przypadku klasycznych metod odchudzania mamy zaś do czynienia z dyscypliną i zakazami.
Oprócz tego taniec ma też wiele innych poza fizycznych zalet. Wspólne zabawy i tańce rozwijają w dzieciach potrzebę wspólnego działania, zwiększają karność i poczucie odpowiedzialności. Dzieci, które od wczesnych lat podejmują się nauki tańca, dużo łatwiej nawiązują relacje z rówieśnikami, są aktywniejsze oraz bardziej samodzielnie. Same kroki i konieczność zapamiętywania zmian w tańcu, sprawiają, że dziecko szybciej podejmuje decyzje i rozwija w sobie zmysł orientacji. Taniec pozwala nam też przełamać nieśmiałość w przypadku niektórych dzieci.
]]>
Ruch zanikaNiby rośnie w społeczeństwie świadomość tego, że ruch to zdrowie, a zdrowa dieta to podstawa – jaki jednak jest tego faktyczny obraz? Dorośli ludzie owszem, zaczynają żyć zdrowo, ale dzieci nie. Zwykle jednak w czasie wolnym to telewizor odgrywa główną rolę, a zmęczeni pracą i obowiązkami codziennymi rodzice nie mają czasu ani energii, aby zmotywować pociechę do czegoś lepszego. Dzieci niestety nie słuchają, one naśladują. Jeśli więc rodzice się nie ruszą – regularnie i uczciwie – to ruch w ich rodzinie zaniknie na dobre.
Teoretycznie taniec ma teraz swoją erę rozkwitu, ale ile jest tego faktycznie w świecie realnym, a ile na ekranie? Coraz więcej porywających filmów tanecznych, coraz więcej szkół tańca otwieranych na fali popularności hitów filmowych, kolejne edycje tanecznych show zbierających tłumy widzów przed… telewizorami? No tak.
Niestety szkoła tańca rzadko ma uczniów na lata, często są to tylko zapędy sezonowe. A programy taneczne nie sprawiają wcale, że człowiek zaczyna się ruszać. Taniec to coś niezwykłego, co wciąga niezależnie od płaszczyzny, na której człowiek w nim uczestniczy.

Musi wzrosnąć świadomość tego, że taniec uwalnia ciało i duszę, która rośnie i rozwija się podczas nauki i odczuwania przyjemności z ruchów w takt muzyki. Jeżeli taniec zostanie potraktowany serio najpierw przez rodziców, a potem przez nauczycieli i szkoły to nagle okaże się, że jest to doskonały sposób na czas wolny. Jeżeli zacznie to być coś naturalnego, coś co wypełnia czas dając dziecku i dorosłemu dużo radości to zacznie się to pozytywnie odbijać zarówno na zdrowiu, jak i na samopoczuciu i energii – będzie jej zdecydowanie więcej.

Taniec nie musi być doskonały, aby faktycznie spełniać swoją rolę. Nie trzeba być mistrzem w konkretnym stylu, czy też mieć bezbłędne poczucie rytmu – taniec ma wyzwalać emocje, zarówno złe jak i dobre. Taki upust złości, czy też pozytywnych emocji związanych z czym kolwiek daje ulgę i satysfakcję pozostawiając frustrację daleko w tyle.
Więc jeśli dziecko jest muzykalne, jeżeli lubi muzykę to naprawdę warto, żeby rodzic też ją polubił. Jeśli rodzic będzie tańczył i śpiewał to dziecko pokocha muzykę i taniec łącząc je ze swoim szczęśliwym dzieciństwem. Nie zawsze potrzeba lekcji, kursów i szkół tańca. Czasami dobrze jest tańczyć bez kroków i rytmu po to tylko, żeby poczuć się dobrze. A taniec z dzieckiem na rękach, które śmieje się w głos podczas gdy rodzic śpiewa to coś niesamowitego, czego nie da się kupić za żadne pieniądze świata.
]]>
Dotyczy to zarówno młodszych, jak i dorosłych. Wbrew pozorom również w mieście można ciekawie zorganizować czas wolny w taki sposób, aby aktywnie spędzić go na świeżym powietrzu. Ciekawą propozycją jest wybranie się do parku, który oferuje szereg możliwości dla osób w każdym wieku.
Park Górczewska znajduje się w Warszawie, położony jest w dzielnicy Bemowo. To spora zielona powierzchnia, którą zdecydowanie warto odwiedzić zarówno w upalne, jak i chłodniejsze dni. Powód tego jest prosty – to odskocznia od miejskiego skweru oraz możliwość aktywnego spędzenia czasu. Park ma sporo miłośników, którzy wybierają go jako miejsce spacerów, przejażdżek rowerowych, czy też spotkań towarzyskich. To nie wszystko, ponieważ mieści się w nim sporo ciekawych atrakcji, jak crossfit czy siłownie zewnętrze. Zdecydowanie warto zamienić codzienną nudę na wycieczkę do parku. Skorzysta na tym nasze zdrowie, wygląd oraz nasze samopoczucie.
Możliwość spędzenia czasu na świeżym powietrzu jest bardzo ważna w kontekście naszego zdrowia. Dziś bardzo dużo czasu spędzamy przed komputerem, czy telewizorem. Jednak koniecznie trzeba zarezerwować czas w codziennym grafiku na aktywności na świeżym powietrzu, w szczególności w sezonie letnim.

miejskich siłowni. Ćwiczenia na świeżym powietrzu przynoszą sporo korzyści, a przy okazji można nieco zaoszczędzić na karnetach.
Spacer, a może spotkanie z przyjaciółką?
Park Górczewska to miejsce atrakcyjne pod wieloma względami. Zdecydowanie polecamy je każdemu – zarówno dla osób szukających miejsca na trening, jak i chcących leniwie spędzić wolny dzień. Taniec, spacer, czy przejażdżka – każdy znajdzie tutaj coś dla siebie.
Nasza odpowiedź jest jednoznaczna.
Tak, dla aktywności fizycznej! Każdy z nas doskonale wie, że ruch to zdrowie. Ale czy wiecie dokładnie, co to znaczy?
Wysiłek fizyczny m.in.:
To wszystko skutkuje zdecydowaną poprawą nastroju, wzrostem poczucia własnej wartości i poprawą koncentracji. Nie zapominajmy o aktywności – skarbincy naszego dobrobytu i szukajmy jak najwięcej możliwości do aktywnego spędzania czasu wolnego.
